خانه / سپاس / ۵ باور اشتباه درباره‌ی سپاسگزاری

۵ باور اشتباه درباره‌ی سپاسگزاری

شکرگزاری

 

آیا زندگی شاکرانه باعث می‌شود ما به انسان‌هایی تنبل و تن‌پرور تبدیل شویم؟

آیا سپاسگزار بودن ما را زودباور و ساده لوح می‌کند؟ افرادی را می شناسم که به علت باورهای ناکارآمدشان در مورد سپاسگزاری، به این مهارت کارآمد با تردید نگاه می کنند.

 

باور اشتباه ۱: سپاسگزاری منجر به بیخیالی میشود.

ممکن است بشنوید سپاسگزاری باعث می‌شود برای تغییر دادن سرنوشتتان انگیزه و انرژی لازم نداشته باشید. چون شاکر هستید و اوضاع برایتان رضایت‌بخش است پس نیازی نمی‌بینید دست به تغییر و بهبود بزنید. در این صورت انسان سپاسگزار به انسانی قانع، تنبل و کسل تبدیل می‌شود که حتی به بی‌عدالتی‌ها و موقعیت‌های ناخوشایند رضایت می‌دهد.

پژوهش‌های علمی نشان می‌دهد سپاسگزاری حس هدفمندی و گرایش به تغییر و تحول سازنده را در وجود انسان برمی‌انگیزد. افراد شاکر برای دستیابی به هدفشان بیشتر تلاش می‌کنند. انسان سپاسگزار هرگز بی‌حرکت نمی‌ماند و تنبلی نمی‌کند.

سپاسگزاری به انسان‌ها انگیزه می‌بخشد تا از گستره‌ی خودشان خارج شوند و کارهایی را برای دیگران انجام دهند. آن‌ها در مقایسه با افراد ناسپاس بیشتر در فعالیت‌های اجتماعی شرکت می‌کنند.

سپاسگزاری نوعی برنامه ریزی مجدد ذهن برای نیکوبینی است پس برای کسب این مهارت تمرین و تلاش صحیح لازم است. سپاسگزاری با تنبلی و بی خیالی ارتباطی ندارد.

 

باور ۲: سپاسگزاری ساختاری سادهانگارانه از خوش خیالی است.

ممکن است گفته شود سپاسگزاری سبب می‌شود واقعیت درد، رنج و دشواری نادیده گرفته شود.

انسان سپاسگزار به‌راستی نگرانی، فشار، تنش و اندوه را احساس می‌کند.

سپاسگزاری عواطف و احساسات را سرکوب نمی‌کند اما نکته اینجاست که سپاسگزاری بیشتر از آنکه عواطف و احساسات منفی را کاهش دهد، عواطف و احساسات مثبت را تقویت می‌کند. توجه به جنبه‌های مثبت زندگی باعث ایجاد هیجانات مثبت می‌شود و به‌تبع آن رفتارهای مثبت از شخص بروز می‌کند.

از چشمه آب شیرین، آب شور خارج نمی شود. به همین ترتیب در زمان سپاسگزاری، ناسپاسی رخ نمی دهد.

انسان شاکر خوش خیال و الکی خوش نمی شود. سپاسگزار با توجه به مثبت های اطرافش، فرصت ها و موقعیت ها را بهتر درک می کند و از آن ها بهره ی بیشتر می برد.

 

باور ۳: سپاسگزاری سبب می شود خودمان را نادیده بگیریم.

آیا قدردانی از دیگران و ارج نهادن کارهای خوب و شایسته آنان از ارزش و اعتبار خودمان می‌کاهد؟

انسان‌های سپاسگزار قدرکمک و همیاری دیگران را می‌دانند، اما از مسئولیت خودشان نیز برای دستیابی به موفقیت به‌خوبی آگاهی دارند.

سپاسگزاری توجه به تمام جنبه‌های مثبت زندگی است پس شخص سپاسگزار درعین‌حال که توانایی‌ها و هنرنمایی‌های خودش را تشخیص می‌دهد، قدرشناس والدین، آموزگاران و همه‌ی افرادی است که در مسیر زندگی کمکش کرده‌اند.

 

باور ۴: میان دشواریها و دردها سپاسگزاری ممکن نیست.

موضوع در کل وارونه است. در حقیقت یادگیری مهارت سپاسگزاری در موقعیت‌های سختِ امروز یک فرصت است.

سپاسگزاری به ما انگیزه می‌دهد تا بر دشواری‌های زندگی تسلط پیدا کنیم. سپاسگزاری نمی‌گوید جنبه‌های منفی خاطرات خود را انکار کنید یا نادیده بگیرید بلکه می‌گوید بر جنبه‌های مثبت گذشته‌ات متمرکز شو و به درس آموخته‌های آن توجه کن. از گذشته آنچه برای امروزت لازم است بردار. کوله‌بارت را برای سفر به فردا با افکار اضافه و بیهوده سنگین نکن. به‌این‌ترتیب سبک‌بار زندگی می‌کنی و فرصت‌های زندگی را برای موفقیت بیشتر به‌خوبی می‌بینی و بهره می‌بری.

اگر فکر می‌کنید در شرایط بحرانی نمی‌توانید از سپاسگزاری استفاده کنید پس دست‌به‌کار شوید و این مهارت را همین حالا یاد بگیرید تا از پس روزهای بحرانی آینده به‌راحتی بربیایید.

 

باور ۵: فقط انسانهای مذهبی میتوانند سپاسگزار باشند.

همه انسان‌ها می‌توانند زندگی شاکرانه‌ای داشته باشند. مهم نیست شما چه گذشته‌ای داشته‌اید مهم این است که آینده‌ای شاکرانه داشته باشید. توجه به جنبه‌های مثبت، نعمت‌ها و خوبی‌ها به‌زودی منفی‌های ذهن شما را پاک می‌کند. شما قادر خواهید بود دنیای زیبای سپاسگزاری را با تک‌تک سلول‌هایتان درک کنید. سپاسگزاری نیاز به زمان و مکان خاصی ندارد. شما هر زمان زیبایی، نعمت، موهبت و نیکی را ببینید و درک کنید می توانید سپاسگزار باشید. زندگی شاکرانه حق تمام انسان‌هاست.

 

 

همچنین ببینید

بنیکو

۸ عامل موفقیت از دید سخنرانان بزرگ

چه چیزی باعث موفقیت می شود؟ ریچارد جان طی ۵۰۰ مصاحبه با سخنرانان برتر جهان، …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.